Praktijk ervaringen

(4 stemmen)
Hoe gaat Equus Universalis™ Rijkunst in zijn werk?
Welke resultaten kunnen ermee behaalt worden?
Hier kunt u informatie lezen en zien van enkele van onze trainingspaarden, ervaringen van studenten en meekijken met lessen en clinics.
 
Rijkunst als geestelijke en lichamelijke Revalidatie
 
Getraumatiseerd paard in training
 
Het betreft hier de paarden waar reguliere methoden geen uitkomst bieden en doorgaans de zaken alleen maar erger maken mede omdat trauma's bij paarden doorgaans niet worden herkend en onderkent.
 
Symptomen van trauma kunnen zijn: 
- onvoorspelbaar gedrag
- overdreven reacties zonder duidelijk zichbare reden
- overdreven angst zonder duidelijke aanleiding
- agressie zonder aanleiding
- van kleine 'normale' zaken zoals bijvoorbeeld zadelen of vaststaan een groot probleem maken
- niet benaderd kunnen worden etc.
 
Kortom, getraumatiseerde paarden kunnen allerhande problemen veroorzaken zonder dat ze er zelf wat aan kunnen doen. Het kan gaan om het niet willen uit voeren van bepaalde zaken tot echt compleet onhandelbaar zijn bij elke dagelijkse handeling. Josepha is reeds meer dan 10 jaar gespecialiseerd in getraumatiseerde paarden en heeft een specifieke methode ontwikkelt om paarden te helpen hun trauma's te verwerken en terug normaal te kunnen functioneren die nog volledig uniek en ongekend is. Kern is hier dat het niet gaat om het paard klaar te stomen bepaalde zaken zonder problemen uit te voeren zoals mensen dat wensen, maar puur om het paard te helpen zijn of haar trauma te verwerken en weer plezier in het leven te krijgen en interesse in interactie en training met zijn mensen. Naast het intern brengen van het paard raden wij u ten alle tijden aan de dagcursus 'omgaan met getraumatiseerde paarden' te volgen zodat ook u onderlegd bent en uw paard kunt begrijpen en begeleiden. Kijk voor de eerstvolgende datum van deze cursus in de agenda.
 
Equus Universalis Owen was vroeger erg angstig, agressief en hoofdschuw...

Vaak gaan geestelijke trauma's gepaard met lichamelijke trauma's. Voor lichamelijke letsels echter moet er er rehabilitatie training volgen. Of dit mogelijk is ligt echter puur aan het paard en wat het toelaat. Vaak moeten er eerst diepgaand op het geestelijke vlak worden gewerkt voordat het paard kan instemmen met fysieke revalidatie training. Heeft uw paard enkel lichamelijk letsel kijk dan bij revalidatie training.
 
Het is van belang dat u liefst meerdere malen in de week aanwezig bent tijdens de training. Bovendien maakt Josepha video en schriftelijke verslagen zodat u de training en vooruitgang op de voet kan volgen en als blijvende leerfactor voor u zelf in handen heeft. Alles wat u leert ten aanzien van uw getraumatiseerde paard zal u vanaf nu van pas komen bij alle andere problemen die iedereen ongetwijfeld op zijn weg met paarden tegenkomt.
 
 
Enkele gevallen uit de praktijk van trauma verwerking
 
Jaldiña van Machteld Beckx uit Rotselaar, België
We vroegen Machteld de volgende vragen te beantwoorden:
 

Wie is Jaldiña en hoe lang heb je haar?
Jaldiña is een cruzado (Lusitano x ?) met een verleden. Het ging al mis bij het zadelmak maken, dat met trekken, sleuren en schoppen verliep. Ze werd bij haar fokker weggekocht door een meisje dat het beste met haar voorhad, maar dat na een tijdje haar interesse in paarden verloor. Ze werd weer doorverkocht met het idee haar te kunnen gebruiken als manegepaardje. Hiervoor bleek ze echter (ook omwille van haar slechte ervaringen onder het zadel) totaal niet geschikt. Er waren periodes dat het "goed" met haar ging, maar ook periodes waarin ze er alleen maar vandoor wilde gaan. Uiteindelijk belandde ze dan ook op de wei als grasmaaier. Omdat mijn vriend en ik zich een beetje over haar ontfermden en omdat mijn paard op dat ogenblik alleen stond, lieten de uitbaters van de manege hun groot hart zien. Ze hebben Jaldiña voor een symbolisch bedrag weggeschonken en haar aan ons toevertrouwd. Dit is nu zo'n 4 jaar geleden.
 
Wat is het probleem met Jaldiña?
Lichamelijk was Jaldiña erg stijf. Haar spiertonus was enorm, ook wanneer ze gewoon op de paddock stond. Rijden ging dan ook moeizaam en van stelling en buiging was er al helemaal geen sprake. Al heel snel nadat we met haar aan de slag gingen, bleek er veel meer aan de hand te zijn dan alleen stijve spieren. Het ene moment ging alles "goed" en het volgende moment kon ze uit het niets ontploffen. De manege-uitbaters probeerden ons te helpen waar ze konden, maar we zaten eigenlijk allemaal met de handen in het haar. Trainers kwamen en gingen en het ging alleen maar bergaf met Jaldiña. Ze begon zich mentaal af te sluiten van de buitenwereld en van de mensen om zich heen, zelfs tijdens gewone handelingen zoals poetsen. Op zulke momenten nam ze zelfs geen voedselbeloning meer aan. Ze had haar lichaam compleet verlaten en reageerde als een robot. Waarom dit trauma nu pas volledig kwam bovendrijven is ons nog steeds een raadsel. Het kortstondige geduld, de hardhandigheid en de mateloze onkunde van sommige bij ons aangeprezen trainers zullen er echter zeker en vast iets mee te maken hebben. Hoe wanhopiger onze trainers werden, hoe absurder hun adviezen... "Als je haar drie dagen vastbindt zonder voer en water, zal ze wel luisteren", was zowat het vreemdste wat we te horen kregen. Na een lijdensweg van zo'n twee jaar had ons meisje finaal genoeg van mensen en hadden wij het gehad met goedbedoeld advies. We namen toen het enige goede besluit dat we gedurende heel die periode gemaakt hebben: we luisterden naar haar en lieten haar gewoon paard wezen. Geen trainers meer voor ons en geen mensen, behalve mijn vriend en ik, meer in haar buurt. Na een paar maanden ging het echter toch weer kriebelen en nam ik haar rustig, zoals mijn eigen gevoel me ingaf, weer op. Mijn gevoel leidde me na een tijdje naar Josepha...
 
Hoe reageerde Jaldiña op Josepha de eerste keer?
De eerste keer dat Josepha en Jaldiña elkaar ontmoetten, kwam ze eigenlijk voor mijn andere paard, Falco. Ziek van alle trainers die de revue gepasseerd waren in het verleden, wilde ik hem liever als proefkonijn gebruiken dan dat ik Jaldiña's mentale welzijn nog eens op het spel moest zetten. Hij kan immers best tegen een stootje. Mijn vrees bleek echter compleet ongegrond. Meer zelfs, mijn anders erg wantrouwige dame was gefascineerd door die knappe verschijning in de paddock. Het is moeilijk in woorden te omschrijven, maar er was chemie tussen beide. Om een of andere reden leek Jaldiña aan te voelen dat de antwoorden bij deze nieuwe mens lagen, nog voordat ik dat wist... Zij koos dus mijn lesgever eerder dan dat ik dat deed.
 
Wat doet Josepha met Jaldiña?
Op dit moment moeten eerst en vooral de blokkades weg, zowel de fysieke als de mentale. Door Jaldiña zonder enige vorm van harnachement te werken, krijgt ze alle vrijheid om "neen" te zeggen. Hierdoor heeft ze geen reden meer om zich mentaal af te sluiten. Wanneer het haar te veel wordt, krijgt ze de ruimte om weg te gaan. Door middel van micro-shaping zijn we Jaldiña op haar eigen tempo aan het gymnastiseren en geven we haar zelfvertrouwen een boost. Josepha geeft Jaldiña de kans om zichzelf te ontwikkelen. Het gaat allemaal heel spelenderwijs zodat Jaldiña er de lol in blijft zien. Alles gebeurt vanaf de grond, zodat ze niet in de weg gezeten wordt.
 
Wat leert ze jou te doen?
Josepha leert mij om complexe opgaven op te delen in eenvoudige stapjes, zodat ik Jaldiña niet overval met mijn vragen. Ze leert me vooral om de controle uit handen te geven en me meer te laten leiden door mijn paard in plaats van andersom. Ik wilde vroeger al wel eens overvragen of te snel gaan, waardoor Jaldiña zich gepusht voelde, met alle gevolgen van dien. Ze leert me ook om me nog meer bewust te worden van mijn lichaam en bewegingen, maar bovenal ook van mijn "kern". Ze doet dat niet met zoveel all lmfao tracks download woorden, maar het belang van positieve gedachten en vibes wordt me keer op keer duidelijker! Ik was me vroeger niet bewust van hoezeer de aard en inhoud van je gedachten een invloed hebben op het gemoed van je paard. Bij Josepha werd dat pas echt duidelijk. Alsof ze een mentale brug slaat met het paard.
 
Wat is tot op heden (na 3 sessies van 30 minuten) de vooruitgang?
De grootste evolutie is het plezier waarmee Jaldiña aan het werk wil gaan. Ze staat me nu op te wachten in plaats van helemaal achteraan naar de paddock te gaan. Ze wordt ook veel soepeler in haar lichaam en ze begint daardoor ook met meer en meer plezier te bewegen. Ze begint met andere woorden eindelijk weer een paard te worden en zelfzeker in het leven te staan. We hebben nog een hele lange weg te gaan, maar ooit wordt ze de trotse dame die ze altijd had moeten zijn en wie weet... Draagt ze me op een dag even trots weer mee op haar rug.
 
Inmiddels rijdt en werkt Machteld weer op een normale manier met Jaldiña, die goed in haar vel zit en erg zelfverzekerd is geworden.
 
Ijslander Gloria van Maud Schefman, Maastricht Nederland
 
Deze stukjes film behelzen maar een heel klein deel van het traumaverwerkingsproces maar geeft u een beeld van Josepha's manier van werken en omgaan met paarden en hoe de paarden dit ondervinden. 
 
Waarschuwing! Met getraumatiseerde paarden werken kan heel gevaarlijk uitpakken, een ruime ervaring waardoor de trainer het paard perfect kan lezen en daarop correct kan anticiperen is van het uiterste belang voor de veiligheid van mens en paard en niet in de laatste plaats, om te voorkomen dat een trauma per ongeluk dieper wordt ingesleten!
Gloria:
Zwaar getraumatiseerde 18 jarige ijslander merrie Gloria wees elk contact met mensen af. Een vorige trainer heeft het probleem enkel verergerd met niet van toepassing zijnde technieken. Middels Josepha's speciale techniek durft Gloria langzaam weer contact te maken.
 
 <iframe width="640" height="360" src="//www.youtube.com/embed/quCXsm5LYWU?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
 
  
Equus Universalis Kinsky horse Inocencio
 
In dit filmpje zie je Inocencio die als veulen een heel zwaar ongeluk met zijn been heeft gehad dat hem bijna het leven heeft gekost. Het been is jaren open geweest en Ino heeft er zowel een lichamelijk als een zwaar geestelijk trauma aan overgehouden. Alles wat zijn benen maar aanraakt brengt him in totale paniek. Hij is daarmee een gevaar voor zichzelf en iedereen in zijn buurt. We lossen het o.a. op door Ino volledige vrijheid te vragen zelf zaken met zijn voeten en benen aan te raken. Er is natuurlijk veel werk aan vooraf gegaan voordat we tot dit punt geraakten.
 
Holsteiner Lanera van Lidy de Barbanson uit Blegny, België
Lanera is zowel fysiek en geestelijk geschaad door verkeerde training. Ze heeft een grote angst voor gezadeld worden maar vooral voor alles wat lijkt op 'in bijzetteugels gezet worden'. Voor haar rehabilitatie proces in de toekomst wellicht nodig met haar in de lange lijnen te kunnen werken. Bovendien wensen we haar te helpen haar trauma te verwerken. We hebben haar volledig vrij opnieuw laten kennis maken met de lijnen en in dit filmpje verwerkt Lanera actief een groot deel van haar trauma. Lanera koppelt de lijnen niet langer aan pijn en ellende maar aan leuke training.

 
Volbloed arabier Adjhan van Wendy Swalus uit Leuven, België
 
'Gekwetste woestijn veteraan' 
 
Wendy aan het woord:
Adjhan is een ruin van 11 jaar, een ex-endurance paard dat al vele wedstrijden heeft gewonnen, maar toch een trauma heeft voor het opstappen, dekje, zadel, teugels over het hoofd, oren aanraken, bruuske bewegingen... De eerste les met Josepha... eerst en vooral is de les in vrijheid zodat hij zelf kan beslissen zonder gedwongen te worden en aangeven wanneer het genoeg is. Dan is er belonen, het belonen stimuleerd het paard op een positieve manier, je "geeft" iets van jezelf terug dit kan je met liefde, rust, koekjes (wortels, eten) en stem. We beginnen met de oefening op de "ton". Hier begint het al met het vertrouwen dat ik hem niets zal doen met mijn voet op de ton te zetten, als hij dit okay vindt dan gaan we op de ton staan, oppassen dat je niet teveel energie stuurt met je buik, dit kan je doen door voorover te buigen, dan vraag je hem om naast je te komen staan zodat je hem op zijn rug mag aanraken, hij kan wegstappen en geeft ook aan als hij wil dat je op de ton gaat staan. Ik heb direct veel meer zelfvertrouwen in hem gezien vanaf ik deze oefening met hem doe. Ook doen we de oefening "Ramener", hierbij vraag je je paard om zijn hoofd te buigen en ondertussen naar achter te stappen en dan weer naar je toe te vragen, zo maakt hij de spier in zijn rug bol, en traint hij zijn spieren zodat hij geen pijn zal hebben om mij te dragen. Dit doet hij allemaal heel goed.
 
Les 2 : Nu gaan we dezelfde oefening doen maar nu gaan we er een dekje bijnemen. Hieraan kan je al zien hoe diep het trauma bij Adjhan zit, doordat ik nu met het dekje op de ton sta vertrouwt hij het allemaal niet meer zo goed en moet ik alles terug heel zachtjes aanpakken zoals bij de eerste les, zijn reactie is hier hetzelfde, het niet durven te dichtbij te komen, maar hij weet wel wat we vragen als we op de ton gaan staan en na een tijdje aanmoedigen komt hij snel naast me staan, maar draait hij zijn achterhand wel snel weg. Vanop de grond laten we hem het dekje "targetten", als hij zelf met zijn neus tegen het dekje komt moet je direct belonen, je loopt met het dekje achteruit zodat het dekje niet naar hem komt maar hij erachteraan, en hier dan controle over kan hebben. Het dekje laat ik bij hem in de wei liggen zodat hij ermee kan doen wat hij wil.
Wat ik duidelijk heb kunnen merken, als je een getraumatiseerd paard hebt en hem vrij in zijn keuze kan laten dat ze dit enorm apprecieren, meer zelfvertrouwen krijgen, en ze zelf aangeven wat ze op dat moment willen doen. Soms kom ik in de wei en gaat hij bij de ton staan om me te zeggen "ok ik ben klaar om deze oefening te doen" en vind hij het niet meer erg dat je op die ton gaat staan want weet dat jij me hierbij niets mis gaat doen. Wat ook beter gaat is de "andere kant", alles anders doen dan waar het vroeger mis is gelopen, overal is de opstap kant de linkse kant van het paard, Adjhan doet nu alles veel beter aan de rechtse kant, hier heeft hij nog geen nare ervaringen mee dus legt hij de link niet direct met vroeger. Als mens moet je niet alles nabootsen van wat ze verwachten dat je "moet" doen, je moet naar je paard luisteren als hij het liever heeft van rechts op te stappen of oefeningen te doen dan is dit zo, wij vragen zoveel van hen al is het maar naar je toe komen als je hen roept of te blijven staan wanneer je wil borstelen, dus mogen wij ook rekening houden met hen! Geduldig zijn, rustig zijn, vertrouwen, als je een stapje terug moet doe je het, luisteren, vrijheid geven... Als je deze dingen kan waarmaken zal je veel terug krijgen van de edele viervoeter.
 
Zie hier het eerste huiswerk filmpje van Wendy met Adjhan:
 
Probleem met Adjhan
Het ziet er naar uit dat Adjhan veel pijn en stress heeft ondervonden van het gereden worden (tijdens de wedstrijden). Zoals bij zo velen is er naar mijn mening op geen enkele manier aan voorbereidende gymnastisatie gedaan voordat Adjhan is ingereden. Bovendien heb ik het vermoeden dat hij nooit met beleid en tijd is ingereden en zadelmak gemaakt. Het moest waarschijnlijk allemaal snel gaan. Adjhan's arabieren lichaam is eigenlijk niet gemaakt om te dragen. Hij heeft van nature een hoge croup met naar achterstaand bekken. Een ruiter dragen is dus voor hem altijd moeilijk geweest en dan nog over die lange afstanden met een hoog tempo. Hij zal het in een roes van adrenaline hebben ervaren steeds. Hoewel Adjhan nog jong is, is zijn lichaam en geest totaal gebroken. Hij lijkt echt op een oorlogs veteraan die niet meer normaal kan functioneren. Wat hem naar mijn mening nog het meest getraumatiseerd heeft is het feit dat hij nooit ook maar ergens een keuze in heeft gehad. Zaken zijn hoe dan ook gebeurd en niemand heeft ooit toestemming aan hem gevraagd. Geen wonder dat hij nu geen grammetje controle aan mensen durft te geven. Hij neemt liever het zekere voor het onzekere en laat niemand in zijn buurt komen. Zelfs al zouden we hem kunnen overtuigen iemand op zijn rug te laten stappen, dan nog zou dat alle werk weer meteen te niet doen. Hij heeft immers veel pijn in zijn lichaam omdat alle verkeerde spieren ontwikkeld zijn en hij ontzettend scheef is. Adjhan heeft een lange psychische en lichamelijke weg te gaan. Het rijden is daarom ook geen doel voor mij zowel als Wendy. Het rijden/opstappen is enkel als doel om Adjhan te helpen zijn trauma te verwerken en om te zien of zijn lichaam en draagkracht hersteld is. Als Wendy mag opstappen van Adjhan ligt het helemaal aan Adjhan of er verder nog wordt gereden of niet. Hoe dan ook is Adjhan een uitgelezen leermeester voor Wendy, die graag met dieren wil gaan werken.
 
Aanpak
Voor een zo zwaar getraumatiseerd paard is het zaak eerst aan zijn psychische problemen te werken. Het kernwoord hierbij is 'controle'. Om het trauma te verwerken is het zaak dat het paard controle over zijn situatie en zichzelf ervaart. Alleen zo kan hij geestelijk en lichamelijk actief deelnemen aan de psychische sessies en daadwerkelijk het trauma verwerken. Ik doe iedere keer een stap verder met Adjhan, waarbij we steeds tegen het randje aankomen van zijn paniek. Ik doe dat bewust zelf, zodat Wendy dat niet hoeft te doen daar zij zeer emotioneel betrokken is en Adjhan haar intentie verkeerd kan interpreteren. De reden waarom Adjhan het aankan is mijn intentie en het feit dat hij elk moment de sessie kan beëndigen daar hij volledig vrij is. Toch doet hij dat niet, hij overwint zichzelf keer op keer en wil zijn trauma overwinnen. We zijn nu 3 sessies verder en hebben reeds een gigantische stap gemaakt. Na de derde sessie kon Wendy Adjhan voor het eerst 'groomen' aan de hals en schoft en genoot hij daar ontspannen van! De stress, angst en agressie komt langzaam vrij.
'As the mind feels, the body shows and as the body shows the mind feels'. Daarom doen we ook bodyshaping met Adjhan. Zoals zijn lichaaam nu ontwikkeld is veroorzaakt het niet alleen pijn, het onderstreept ook zijn depressieve gevoelens. Vandaar dat we hem vragen voorzichtig zijn 'trots' spieren aan te spannen en zijn bekken te kantelen zodat het los komt en de spieren van de bovenlijn weer de overhand nemen. Tijdens sessie 3 liet hij ons dan ook trots zijn lichaam zien met enkele terre a terre sprongen. Voor het eerst een 'lachend gezicht' bij dit trieste doch diep van binnen trotse dier. Voorlopig werken we rustig verder met de psychische sessies, nemen daarin Bodyshaping op en introduceren heel voorzichtig het Gymnasium in vrijheid. Ik verwacht dat Adjhan tegen zomer 2012 een heel ander paard is geworden. 

Inmiddels kunnen Wendy en Adhjan gewoon samen lekker buitenritten maken, spelen en werken!
 
KWPN merrie Vahastrona (Vana) van Sandy van de Goorbergh uit Schinnen, Nederland
 
'Zwaantje met de geknakte hals'
 
Sandy aan het woord:
"Het was geen gemakkelijke en geen snelle weg met inmiddels mijn 9-jarige KWPN merrie Vahastrona. De bouw en gangen van een springpaard, als veulen blessures opgelopen en daarbij nog het dominante en temperamentvolle gedrag wat ervoor zorgde dat de band tussen ons de eerste jaren twijfelachtig was. Haar gekocht hebbende op de leeftijd van 3 jaar had ze al gesprongen terwijl ze alleen zadelmak gemaakt was (ja, een heel logisch moment om een paard voor t eerst mèt een ruiter erop te laten springen...). Daarbij kwamen we er later achter dat ze aan de longe een keer flink is gevallen op haar achterhoofd èn heeft ze bij de vorige eigenaar een "ongelukje" in de trailer gehad. En ik dacht dat ik een jong paard kocht "waar tenminste nog niets aan was"...
De problemen kwamen toen ik haar op 4 jarige leeftijd begon in de rijden: ze wilde alleen maar héél hard. Zo erg dat ik er regelmatig huilend of in paniek af stapte. Ik had gedacht haar helemaal zelf te kunnen inrijden, ik had immers 10 jaar eerder Z dressuur bij de pony's gereden. Na lang op zoek te zijn geweest naar een instructrice die een beetje in mijn "natuurlijke" straatje lag, kwam ik bij Josepha terecht. De natuurlijke dressuur met het bitloos rijden bleek ons goed te passen. Het ging in vergelijking met wat ik gewend was heel langzaam, maar het voelde wel goed. Vana en ik kregen eindelijk plezier in het rijden en ik heb geleerd met piepkleine stapjes vooruitgang blij te zijn. En ik heb geleerd dat geduld zich loont! Want na een lange weg en heel wat hoofdbrekens voor zowel Joepha als mij (zo erg dat we er niet van konden slapen, maar de aanhouder wint!), zijn we aangeland op een niveau waar ik trots op ben! Het is prachtig dat de band met mij en Vana zo goed is geworden en we beiden enorm veel plezier in het rijden hebben. We zijn allebei heel vrolijk als we er weer 3 kwartier op hebben zitten. Ik hoef Vana nooit te straffen want ze doet altijd haar best. En hard rennen doet ze al heel lang niet meer. Na 3,5 jaar les van Josepha zijn we aangeland bij de hogere natuurlijke dressuur en klaar voor de travers, piaffe en galop! Het is het laatste half jaar heel snel gegaan en ik hoop dan ook dat we nog voor de winter(stop) toekomen aan de piaffe en galop. Als het zover is, zullen jullie dat hier lezen.
 "Zoekt en gij zult vinden...."
Vana & Sandy"
 
 
Vana in 2007 vóór start Equus Universalis door Josepha:
Vana is erg op de voorhand, voorwaarts en tegen de hand gereden. Daardoor is haar rug weggedrukt en haar schoft omlaag getrokken. Dat is goed te zien aan het zadel dat naar voor schuift en de ruiter die niet anders kan dan de voorhand belasten. De takt tussen voor en achterhand is weg, de voorbenen maken een grotere beweging dan de achterbenen. Vana's bekken is naar voren gekanteld, daardoor zijn haar heupen hoger dan haar voorhand. Deze manier van bewegen zal ieder paard binnen enkele jaren typische klachten brengen aan nek, voorbenen en rug. Vandaar dat een intelligente Alpha in wording als Vana tegen de roofbouw op haar lichaam in verzet ging.
 
Vana in 2011 na 3,5 jaar ca. 1 a 2 keer in de maand begeleiding in de Equus Universalis door Josepha:
Vana is nu in zelfhouding, ze is in horizontaal evenwicht en draagt zichzelf (zie losse teugel) en daarbij haar ruiter Sandy correct. Vana heeft haar achterbenen even actief en in dezelfde takt als haar voorbenen. Haar achterbenen buigen onder haar lichaam, haar voorbenen blijven horizontaal onder haar elleboog. Ze heeft het bekken mooi naar achteren gekanteld waardoor rug en schoft gerezen zijn. Het zadel blijft daarom mooi op zijn plaats en de ruiter kan inwerken met de zit voor het activeren van de achterhand. Kijk hoe mooi Vana haar bovenhals lijn gebruikt. De volgende stap waar we aan werken is dat Vana zichzelf gaat oprichten. Daar ze pas 9 is, is ze ondanks haar zware blessures toch nog mooi op schema gekomen. 
 
Probleem met Vana:
Vana was geblesseerd aan atlas, hals en het SI-gewricht. Bovendien was ze gruwelijk stijf en scheef. Ze had daardoor geen evenwicht en begon in paniek te rennen. Door de pijn had Vana heftige paniek reacties tijdens trainen en rijden, op het agressieve af.
 
Aanpak:
In het begin hebben we heel veel overgangen gereden op zit en cordeo om Vana te leren op eigen benen te lopen. We hebben haar de eerste twee jaar van voren volledig los gelaten. Het kantelen van bekken en het knikken van het SI-gewricht was daardoor de eerste stap die we bewerkstelligd hadden middels deze training naar een gezond bewegend paard. Er kwamen spieren op Vana's achterhand en haar rug werd meer soepel.
Haar hals en nek bleven door de opgelopen trauma's echter een probleem als ook haar stijfheid. Door middel van wendingen, voltes, slangenvoltes, vierkante voltes en zigzaggen met behulp van cordeo en ZONDER gebruik van binnenteugel werd Vana langzaam ook soepel en rechter in de lengtebuiging.
Vanwege het trauma in Vana's nek en hals bleef ze echter problemen houden met stelling en buiging. Door voorzichtig te stellen middels flexions en dan de laterale gangen te introduceren begint Vana nu ook langzaam nek en kaak los te laten. Het trauma zal altijd een zwakke plek blijven, vandaar dus dat voorzichtig gymnastiseren de rest van haar leven nodig zal zijn.
Nu de stelling en het laterale werk bevestigd raakt werken we langzaam richting piaffe en travers galop. 
Daarmee zal Vana haar laterale soepelheid combineren met het voldoende recht kantelen van het bekken en het buigen van haar achterbenen dat zal resulteren in oprichting en natuurlijke verzameling.
__________________________________________________________________________________
 
Haflinger merrie Joya van Myriam Trappeniersuit Eckelrade, Nederland
 
'Trauma tank'
 
Myriam aan het woord:
"Een paard – een mens en dan...
Het paard is Joya de Haflinger – merrie – 17 jaar “jong” en een jaar of 3/ 4 bij mij.
Haar verleden is niet helemaal helder. Verkocht omdat ze uitbrak, verkocht omdat ze toch niet wilde lopen bij het 15-jarige meisje.
Begingedrag: losse beentjes, soms zelfs de voorbenen! – beetje log en traag en in zichzelf gekeerd dan wel opgewonden of als een blok cement blijven staan en kijken kijken naar het “gevaar” en willen wegrennen, rechtsomkeer naar de veilige haven.
De mens is Myriam die niet is opgegroeid met en tussen de paarden. Dus genoeg te leren en dan met zó n paard. Heb ik zo’n grote spiegel nodig?! Is dit te moeilijk voor mij? Maar ja…wat met Joya dan? Ik wil heel graag rijden met een paard dat licht aan de hulpen is en niet met een tank die ineens haar eigen gang gaat!
Ik wandel met haar aan de hand wat het vertouwen in elkaar sterk doet toenemen, neem lessen in clickeren, zet haar in training, ga met haar buiten rijden- wél een overwinning maar écht plezier..daarvoor voelt het niet licht genoeg aan.
Bestaat toeval? OK.. door toeval kwamen de paarden bij Josepha te staan en we spraken af dat Josepha haar, na de lessen op locatie, verder zou trainen én zei Josepha; “het kan wel zijn dat ze wat afvallen, maar dat kan geen kwaad” Ik wéét het! Ikzelf krijg/kreeg het niet klaar!
Gedurende 4 weken heeft Josepha Joya getraind op soepelheid.. gymnastiseren zodat voor- en achterhand los van elkaar konden werken en de spieren die zorgen voor draagkracht dat ook kunnen gaan doen.
Joya ontdooit door dit werk. Haar lichaam wordt lichter (ook letterlijk) , soepeler en dit heeft een weerslag op haar geest. Ze begint te beseffen dat iets doen niet hetzelfde is als iets MOETEN doen!  Oh ze ziet geregeld demonen en valt ook bij TAONARA geregeld terug in oud gedrag en denkt dan vast aan haar oude leventje bij de dochter van de bakker… een bak = hetzelfde als een strijdarena en daar gedraagt ze zich naar met steigeren en uithalen!
Josepha blijft kalm en gaat niet mee in deze opstand. Mededogen en consequentie gaan hand in hand. We wachten wel even, we doen even iets anders… begrip en vastberadenheid : “Tóch gaan we de dingen doen die nodig zijn voor jouw welzijn lieve paard en dat doen we mét jouw medewerking.” Meewerken en opstootjes wisselen elkaar af tot medewerking de bovenhand krijgt.
En toen kwam de mens bij Joya terug en toen gingen we samen aan de slag! Nog méér werk voor Josepha!
De rust en begrip en positieve bekrachtiging zijn er altijd! Als Josepha je iets wil laten inzien gebeurt dat met dezelfde vriendelijke vastberadenheid als wanneer ze zegt… : “teugels in de hand als een drilpuddinkje “
Ik wist al dat het paard een spiegel voor je is … Josepha weet dat ook en betrekt deze wetenschap er – niet te opvallend en met veel mededogen , maar toch duidelijk bij  - zodat áls je ervoor openstaat dit een meerwaarde is om sneller en vrijer te leren.
Josepha onderwijst door Microshaping voor het paard én voor de ruiter. Ze vertelt je hoe je iets doet , waarom je het doet en wat het effect is bij het paard.
Ik denk dat die Microshaping voor mij goed werkt en dat heeft effect op mijn paard.
Josepha doet het niet in mijn plaats – geeft wél de tools…op maat zodat er ruimte is voor paard en mens en de band versterkt wordt in het leren met plezier."
 
Problemen met Joya:
Toen ik Joya leerde kennen ik schat nu een dik half jaar geleden, was ze het soort paard dat geen mogelijkheid onbenut laat om te blijven staan en de enige beweging die ze vrijwillig maakte is ofwel om je omver te duwen ofwel een kopstoot te geven ofwel mee te sleuren. Ze was erg apathisch. Bij de minste 'druk' ging ze dreigen met geweld. Vanuit mijn ervaring typisch een paard dat tot in den treure is rond gejaagd in een roundpen en daarbij zo over haar grenzen heen is geduwd dat elke vorm van vrije beweging geen plezier meer kan brengen aan het paard. Ik kan Joya het best omschrijven als een blok beton met een lading dynamiet. De spanning die je naast Joya voelde was echt om te snijden, ook al lijkt ze van een afstandje gewoon flegmatiek en kalm. Joya reageerde vrijwel nergens op. De enigste opening die Myriam bij haar had waren de spelletjes in clicker training maar ook hier was Joya's input minimaal. Je zag echter bij elke beloning de oogjes open gaan en je kon even door de beton heen kijken. Joya is over-gecorrigeerd, overgepusht haar hele leven door mensen (behalve Myriam)  Joya was daarna helemaal terug getrokken uit haar lijf en reageerde nergens meer op. De geforceerde beweging hadden het omgekeerde bewerkstelligd dan wat de bedoeling had moeten zijn: Ze was stijver en schever dan ooit, zo vastgelopen in de schouders dat ze niet eens meer kon bewegen. Joya 95% van de tijd nergens op, je kon met wat dan ook niet meer tot haar door dringen. De andere 5% reageerde ze woest en gevaarlijk, en dat was goed te begrijpen ook, dit paard was noodgedwongen volledig in zelfverdedigings- en overlevingsmodus aangeland. Myriam kon haar niet longeren, niet gymnastisch trainen en rijden was op zijn zachts gezegd onprettig en onveilig. Door het eeuwige stilstaan en eten was Joya te dik geworden. Dat droeg alleen nog maar bij tot de betonnen schil die ze om haar gestresste dynamiet kern had opgebouwd.
 
Aanpak:
De eerste 3 maanden hebben we vrijwel elke week een half uurtje middels de clicker gewerkt aan Micro shaping en Bodyshaping gewerkt zodat Joya weer op kleine signalen begon te reageren op Myriam en zodat ze vanuit stilstand de juiste spieren ging aanspannen. Daardoor begon Joya zich langzaam weer een beetje trots en energiek te voelen. Daarna hebben we een provisorische picadero opgezet en hebben we in vrijheid de hoeken gebruikt om Joya te helpen haar flexibiliteit en balans langzaam terug te vinden. Het bleek dat Myriam al een enorme band met Joya had opgebouwd en Joya vertrouwde Myriam volkomen. Deze band stond hen echter ook wat in de weg. Ze waren wat vastgeroest in de gewoonte van 'Myriam zit Joya niet in de weg en dan wordt Joya niet boos' en ook Fluga, de weidegenoot en het andere paard van Myriam had zich deze houding aangemeten van Joya niet in de weg te zitten. De vooruitgang was daarom erg traag en Joya bleef steeds in haar oude gedrag vervallen.
Daarom stelde ik voor haar bij mij in training te zetten voor een maand. Myriam bracht Joya en Fluga terwijl zij op vakantie ging. Met haar vertrouwde omgeving en geliefde Myriam weg ontplofte Joya's dynamiet vanonder haar beton. Het was zelfs voor mij een uitdaging en ik heb Myriam vaak bewonderd (en zeker niet benijdt...) dat ze zo lang heeft kunnen volhouden met Joya. Het eerste wat hier duidelijk naar voor kwam was dat Joya gewoonweg niet gesocialiseerd was! Ze sprak de paardentaal niet afdoende. Ik verwacht dat ze vanaf geboorte of lang alleen gestaan heeft met haar moeder, of te vroeg bij haar moeder is weggehaald en bij een paard heeft gestaan die ook slecht gesocialiseerd was. Bij navraag bleek ze in ieder geval apart van de andere paarden te staan waar Myriam haar gekocht heeft, dus het klopte dat ze niet met andere paarden overweg kan. Ik vroeg daarom de hulp van mijn Alpha Owen om Joya te helpen paardentaal beter machtig te worden en weer sociaal te kunnen reageren.
Het probleem met slecht gesocialiseerde paarden is dat ze het concept 'persoonlijke ruimte' niet begrijpen. Ze worden daardoor af gedaan als lomp, dom, dominant en agressief. Helaas gaan mensen doorgaans steeds meer druk en een grovere benadering toepassen op dit soort paarden, wat hun asociale en lompe gedrag enkel bevestigd en vereërgerd. Zo ook hier bij Joya.
Owen en ik hebben dan ook gewerkt aan het omgekeerde: de signalen steeds meer verkleinen en de minste reactie belonen: Micro Shaping. Daarnaast is het constant belangrijk om ten alle tijden je persoonlijke ruikte op een rustige, consequente manier duidelijk te maken. Joya zal het concept nooit gaan begrijpen maar ze kan het correcte gedrag wel aanleren. Je kunt het met bepaalde vormen van autisme vergelijken.
Omdat Joya zich overduidelijk niet lekker voelde en volgens mij nog kampte met de nadelige effecten van de in ontsteking in haar hoef hebben we haar intensief met kruiden gereiningd. Aan het einde van de kuur werd Joya hengstig en meteen levendiger. Bovendien slankte ze mooi af en ging haar vel prachtig glanzen.
Nadat Joya kon reageren op kleine signalen zijn we zowel spelenderwijs als aan de zachte kaptoom met het Natuurlijke Rijkunst Gymnasium begonnen. Ramener, Lang en laag, Flexions, Achterwaarts en vooral wending om de voorhand en voorlangs treden met het achterbeen (De Pluvinel). Heel voorzichtig en met hele kleine stapjes om onze Joya's grenzen te blijven en het verzet niet tegen te komen, kwamen we vooruit. Ik heb 4 weken lang elke dag meerdere malen per dag maximaal 5 tot 20 minuutjes met haar gewerkt. Langzaam werd Joya soepeler, werden haar juiste (trotse) spieren aangespannen en ontwikkeld wat haar ook geestelijk beter deed voelen. Ze begon weer plezier te krijgen in het bewegen en begon weer te genieten van het feit dat ze tenslotte een paard is! Toen ze voldoende soepel was hebben we haar opnieuw ingereden alsof ze een jong paard was. Hieruit bleek dat Joya eigenlijk nooit enige educatie onder het zadel had gehad. Ze begreep eigenlijk de hulpen niet. Middels Micro Shaping vanuit het zadel zorgde we dat ze heel licht op de hulpen begon te reageren en ze ook begreep en het nut van de bewegingen voor haar zelf ging inzien. Toen Myriam week 5 kwam reed ze er zo op weg en reed voor het eerst in haar leven rijkunstige oefeningen. Myriam zei dat ze nog nooit zo fijn op een paard had gereden!
De problemen in het grondwerk kwamen echter voor een deel terug toen Joya Myriam weer bij zich had. Dat hebben we opgelost via Equi-development. Want de problemen bleken voor een groot deel gespiegeld te worden door Joya. Joya en Myriam werken nu samen aan deEquus Universalis™ Rijkunst. Joya blijkt erg gevoelig, intelligent en getalenteerd en zo ook Myriam. Zij heeft nooit echt dressuur gereden en heeft geleerd haar gevoel te volgen. Vandaar dat ze een goede timing heeft en alleen inwerkt indien nodig. Ik voorzie dat beide het nog tot aan het begin van de hoge school halen binnen enkele jaren. Joya is na 5 weken bij TAONARA vertrokken als een rijkunst paard dat op de zit kan wegstappen en halt houden, op beide handen beide stelling kan met een soepele hals, vierkante voltes, voltes en wendingen kan en al langzaam met het laterale werk is begonnen: Dat laatste heeft ze zelf aangeboden! En dat is nu juist waar het om draait in de Equus Universalis™ Rijkunst! Dat de paarden zichzelf gaan gymnastiseren en de mens mag meegenieten...
 
Myriam en Joya in de laatste week van de training bij Equus Universalis, erbij opmerkend dat het dik 30 graden was en Joya dus voor de training totaal niet voorwaarts was!
http://www.youtube.com/watch?v=ZiNeofI79Zs

socialshare

share on facebook share on linkedin share on pinterest share on youtube share on twitter share on tumblr share on soceity6

Neem contact met ons op

Heeft u nog vragen? Stuur ons een bericht !

Klik Hier