Interview met Josepha

(1 Stem)
Tifanny Lux heeft voor haar eindwerk Josepha Guillaume geïnterviewd over haar werk. Hier kunnen jullie het interview terug vinden!

Interview met paardentherapeute Josepha Guillaume                                          

 

 

Tifanny: Hoe bent u op het idee gekomen op therapie met paarden te geven?

Josepha: Dat is vanzelf ontstaan. Ik werk al met paarden sinds ik een kind ben en ik kon altijd overweg met de paarden waar anderen niets mee konden. Ik ben altijd paarden blijven helpen en ik heb altijd de paarden genomen / gered die wat hopeloos waren of waar niets meer mee kon gebeuren. Dan ga je op zoek naar manieren om deze paarden op te knappen. Hierdoor gaan steeds meer mensen om hulp vragen aan jou en dan uiteindelijk heb ik er mijn beroep van gemaakt. Het is dus echt helemaal vanzelf ontstaan.

Tifanny: Wat houdt therapie met paarden juist in? Hoe gaat dit juist in zijn werk?

Josepha: Je hebt eigenlijk twee grote soorten van problemen. Het eerste is een psychisch of mentaal probleem en het tweede is een fysiek probleem. Dan is er altijd de combinatie van de twee, want als je heel veel pijnen hebt, dan krijg je natuurlijk ook psychische klachten. Vooral als er dan dingen van je verwacht worden die je eigenlijk niet kan doen zoals bereden worden. Heel vaak ontstaan zowel pijnklachten als pyschische klachten, zoals trauma’s door dingen die mensen paarden aandoen of ongelukken die gebeurd zijn. Dierenartsen kunnen dit vaak niet oplossen, omdat ze geen inzicht hebben in de biomechanica van het levend, bewegend paard. Ze hebben eigenlijk enkel medicijnen ter beschikking en ze weten eigenlijk niet zo goed hoe het met bewegingsleer zit. Op die manier werk ik dus, ik kijk naar de fysieke klachten van het paard en dan kan ik een beoordeling maken welke bewegingstherapieën van toepassing zijn om de klachten op te lossen. Hiervoor moet ik wel de geest van het paard bereiken, want ik heb zijn medewerking nodig. Dan werk ik op basis van hun lichaamstaal en dan laat ik hen zien dat ze “nee” kunnen zeggen, dat ze zichzelf kunnen zijn en dat ze niet bang hoeven te zijn. Ik geef hen dan kleine opdrachtjes, waarbij er geen fout antwoord is, ik beloon ze heel erg om een opening te vinden en communicatie met hen op te bouwen. Aan de hand hiervan kan ik therapie starten.

Tifanny: Heeft therapie met paarden dezelfde werking als therapieën met andere dieren?

Josepha: Zelf doe ik enkel therapieën met paarden, dus hier kan ik niet echt een antwoord op geven. In grote lijnen denk ik van wel, omdat je de fysieke problemen moet oplossen door de spieren aan te pakken zodat die het skelet weer correct kunnen ondersteunen. Je moet de klachten aanpakken zodat de pijnen verlicht worden. Ze moeten ook willen meewerken. Een persoon kan je therapie geven, maar als hij of zij niet wil meewerken, dan zal de therapie niet veel effect hebben. De therapieën zullen in grote lijnen hetzelfde zijn, enkel zijn paarden veel groter en zijn ze van nature vluchtdieren. Én dan willen we er nog eens op rijden, waardoor paarden eigenlijk een atleet moet zijn om gewoon een mens te kunnen dragen. Een kat of hond hoeft dit natuurlijk niet. 

Tifanny: Hoe komt het dat paarden mensen zo goed kunnen begrijpen? Hoe werkt de communicatie?

Josepha: Het is de taal van het paard die je heel goed moet begrijpen. Je moet deze taal kunnen lezen en terug dingen aan hen kunnen uitleggen. Op deze manier kan ik hen tot kleine opdrachtjes verzoeken en als ze dan meewerken ga ik ze belonen. Zo laat ik hen zien dat het gene wat ik vraag niet alleen geen kwaad kan, maar dat het ook nog eens helpt. Naarmate de therapie vordert, zullen ze opknappen. Ze zullen zich onder andere steeds beter voelen. Hierdoor groeit hun vertrouwen in mij steeds verder. Tegelijkertijd leer ik de mensen die hen begeleiden op de juiste manier met hun paard om te gaan zodat de paarden uiteindelijk terug naar hun eigenaren kunnen gaan. Zo kunnen de problemen in de toekomst voorkomen worden.

Tifanny: Kunnen paarden tijdens de therapie goed communiceren met de mens?

Josepha: Paarden zijn heel erg ingesteld op de personen in hun omgeving. In de kudde zijn er altijd een paar paarden die de leiding geven waar de groep bijvoorbeeld heen gaat. Ze houden elkaars hormonen en ademhaling in het oog. Wanneer een paard met de mens geconfronteerd wordt, en deze is angstig dan worden zij automatisch ook angstig. Leiding geven aan een paard wil niet zeggen dat je hem domineert, maar dat jij het gevoel van dat moment kan domineren. Als jij kalmte uitstraalt en het paard neemt dat over, dan heb jij de leiding op dat moment. Wanneer paarden er zonder echte aanleiding vandoor rennen, is het vaak omdat ze de situatie niet begrijpen of pijn hebben, ze kunnen iets niet goed uitvoeren of er zit iets in de weg. Daar hebben ze dan al stress van en als de mens met wie ze moeten samenwerken ook nog eens stress heeft, dan is het natuurlijk een vergrotende trap.

Tifanny: Paarden zijn heel gevoelige dieren. Heeft dit een invloed op de therapie?

Josepha: Ja, absoluut. Paarden zijn zich heel erg bewust van hun lichaam, wat mensen vaak helemaal niet zijn. Ze voelen elk klein dingetje, ze hebben ook meer zenuwen in hun huid dan mensen ,dus ze zijn veel gevoeliger. Mensen duwen, trekken of slaan vaak hard op paarden, maar de minste aanraking voelen paarden al. De therapie moet daarom op een hele zachte, rustige en voorzichtige manier gebeuren. Kleine bewegingen langzaam opbouwen en ook echt rekening houden met het feit dat ze gewoon heel sensitieve dieren zijn, die heel veel impulsen te verwerken krijgen. Paarden moeten rustig aanvaarden en vertrouwen aanvaarden voordat ze hun lichaam echt op een correcte manier gaan gebruiken. De persoon zelf moet dus echt heel rustig en geduldig zijn en zich totaal focussen op wat zij ervaren op zo’n moment en daarop anticiperen.

Tifanny: Er bestaan ook iets wildere, onrustigere paarden. Zijn deze ook geschikt voor therapie?

Josepha: Paarden die wild zijn, zijn paarden die angstig of gestresst zijn of bang of boos. Die hebben vaak een trauma opgelopen, heel vaak zijn ze dan bang van mensen en boos op mensen. Dus ze gaan denken dat aanvallen de beste verdediging is of denken “ Ik ren liever weg voordat ze mij te pakken hebben.” Die proberen altijd weg te komen van de situatie en daar hebben ze een goede reden voor. Het moment dat ik met de paarden in vrijheid ga werken, geef ik hen eerst de keuze om tot mij te komen, daar heb ik dus heel veel geduld voor nodig en op het moment dat ze dit doen, worden ze natuurlijk beloond. Vanaf hier bouw ik de band verder op. Eerst moet ik aan hen kunnen bewijzen dat ze mij kunnen vertrouwen. Bij deze paarden is dat vertrouwen in het verleden heel vaak geschaad geweest door mensen. Daarom vraagt dit heel veel tijd nodig, maar in het verleden is er nog geen één paard waarmee ik dat niet heb kunnen bereiken. Ik heb dit paard ook laten inzien dat er mensen zijn die wel de moeite waard zijn om mee samen te werken.

Tifanny: De paardentherapieën zijn die individueel of in groep?

Josepha: Het is altijd één paard tegelijk, nooit meerdere in ieder geval. Hoewel ik soms een ervaren paard wel eens laat helpen. Wanneer je bijvoorbeeld een paard hebt dat heel angstig is en dat echt niets durft, dan ga ik met mijn ervaren paard werken en laat ik het andere paard kijken. Negen van de tien keer is het angstige paard zo nieuwsgierig geworden dat het paard uit zichzelf erbij komt en probeert om mee te doen. Maar in principe werk ik tijdens één sessie met één paard.

Tifanny: Hoelang duurt zo’n sessie?

Josepha: Dat kan variëren van tien minuten tot drie uur afhankelijk van wat nodig is op dat moment, wat het paard op dat moment nodig heeft en hoeveel pauze’s er moeten ingelast worden. Dit is heel individueel.

Tifanny: Klopt het dat paardentherapie prijzig kan zijn?

Josepha: Ik heb hier een paard in pension staan. Er moet natuurlijk een prijs betaald worden voor de uren die ik er in stop. Maar als ik echt de uren tel die ik daarin steek, dan zou het over duizenden euro’s gaan per maand. In principe is all-in ongeveer voor een betaalbare prijs per maand. Als je dan meerdere maanden nodig hebt, dan is het wel een investering. Vaak is dit wel een betere oplossing dan eindeloos dierenartskosten, zonder resultaat.

Tifanny: Is paardentherapie inbegrepen in de verzekering die je op je dier kan nemen?

Josepha: Neen, die therapieën die ik doe zijn een privémanier van werken en geen medisch erkende manier.

Tifanny: Hoe kan je paardentherapeut worden?

Josepha: Hier kan je een tweejarige opleiding volgen. We starten in september met zo’n opleiding en doen dit sinds 2012. Elk jaar studeren er gemiddeld zo’n vier tot zes instructeurs of trainers af, die dan zelfstandig aan het werk kunnen gaan met alles wat ze van mij geleerd hebben. Ze kunnen er voor kiezen om paarden te revalideren of instructies aan mensen te geven. Deze opleiding is een deeltijdse opleiding, dus je kan ze naast een andere opleiding of beroep doen.

Tifanny: Is er een grote vraag naar paardentherapeuten?

Josepha: Alle therapeuten die hier zijn afgestudeerd zijn in ieder geval aan het werk. Er zijn meer paarden met problemen dan zonder helaas, dus er is veel werk voor hen.

Tifanny: U heeft daarstraks verteld dat u de eigenaars van de paarden ook opleidt. Hoe doet u dat?

Josepha: Dit kan op twee manier, ofwel via die instructeur- of traineropleiding. Dan volg je een dag van de maand twee jaar lang deze intensieve cursus. Of ik begeleid combinaties individueel om specifiek met hun paard de juiste manier van werken te leren.

Tifanny: Vinden de paarden de therapieën leuk?

Josepha: Ja, ze vinden dit heel erg leuk. In het begin moeten ze natuurlijk eerst even de kat uit de boom kijken. Eens dat we bezig zijn, omdat ze merken dat het hen goed doet. Voor hun inzet worden ze beloond en bewonderd. Ze worden hier mooier, sterker en soepeler van. Doorheen de oefeningen gaan ze zichzelf aanbieden. De paarden die door mij of mijn instructeurs worden opgeleid, hebben het kenmerk dat je je paard nooit moet vangen, maar dat ze altijd zelf naar je toe komen. Deze paarden komen zelfs vragen om trainingen, ze lopen achter je aan en doen dingen in vrijheid. Ze vinden dit dus echt wel leuk om te doen.

Tifanny: Gebruikt u tijdens de therapie hulpen of enkel uw handen?

Josepha: Als ik in vrijheid werk (waarbij het paard helemaal los), dan gebruik ik mijn handen of een stokje of een zweep om mijn arm te verlengen. Ik kan ook met een zachte kaptoom werken, dit is een bitloos hoofdstel. Als ze zo ver zijn, zo gezond genoeg zijn dan werk ik met een normaal hoofdstel en zadel. Ook gebruik is soms voorwerpen om mee te spelen zoals een bal of pionnen om hun opdrachtjes te geven en de communicatie te verbeteren. De paarden worden beloond door wat lekkers of een snoepje om hen te ontspannen.

socialshare

share on facebook share on linkedin share on pinterest share on youtube share on twitter share on tumblr share on soceity6

Neem contact met ons op

Heeft u nog vragen? Stuur ons een bericht !

Klik Hier